امروزه یکی از چالش های عمده ناپایدارکننده شهری کشور، گونه ای شهرنشینی با مشکلات حاد موسوم به اسکان غیر رسمی یا حاشیه نشینی است. سكونتگاه‌های غیر رسمی به مناطقی گفته می‌شود كه مهاجران روستایی و محرومان جامعه شهری را در خود جای داده یا خارج از برنامه‌ریزی رسمی و قانونی توسعه شهری، عمدتاً بدون مجوز در درون یا خارج از محدوده قانونی شهرها به وجود آمده است.

فقدان سند مالكیت رسمی و محرومیت از خدمات و زیرساخت‌های شهری از شاخص‌های این سکونتگاه‌هاست. شرایط موجود و حاكم بر این گونه نواحی در بروز ناهنجاری‌های اجتماعی بسیار مساعد است.

زمینه سازی جهت ارائه خدمات پایه و زیربنایی، بهسازی و تامین زیرساخت‌ها به منظور كاهش فاصله كالبدی از پیكره اصلی شهر و خدمات‌رسانی فراگیر و رفع تبعیض به ویژه برای گروه‌های كم درآمد وآسیب پذیر از مهمترین اهداف طرح توانمندسازی در سكونتگاههای غیر رسمی محسوب می‌شود.

در حال حاضر 20 درصد جمعیت شهرهای خراسان شمالی در همین سکونتگاه‌ها زندگی می‌کنند. براساس گزارش سازمان ملل سکونتگاه‌های غیر رسمی (حاشیه نشینی) چالش اصلی هزاره سوم  معرفی شده است. به طور کلی  در دنیا از هر ۶ نفر ۱ نفر در سکونتگاه‌های غیررسمی زندگی می‌کنند که در صورتی که این روند ادامه پیدا کند و مدیران استانی  برنامه‌ای برای این موضوع نداشته باشند در سال های آینده افزایش چشمگیری  در اینگونه سکونتگاه‌ها زندگی خواهند کرد. و به معضلی برای استان تبدیل می گردد.